فرض کنید همکارتان می‌گوید: «می‌تونی این کار رو هم تا فردا انجام بدی؟» هنوز حتی برنامه‌تان را بررسی نکرده‌اید که می‌گویید: «آره، حتماً.» یا یک پیام ناراحت‌کننده دریافت می‌کنید و همان لحظه جواب می‌دهید. چند دقیقه بعد که آرام‌تر شدید، می‌بینید اگر کمی صبر می‌کردید، احتمالاً جور دیگری پاسخ می‌دادید.
ایده‌ی اصلیِ قانون «سه ثانیه مکث» همین است. وقتی اتفاقی می‌افتد، لازم نیست پاسخ ما همیشه فوری باشد. کمی وقفه می‌تواند به ما فرصت بدهد بفهمیم چه احساسی داریم، چه چیزی می‌خواهیم و آیا واکنش اولیه‌مان واقعاً همان چیزی است که می‌خواهیم انجام دهیم.
راستش را بخواهید، سه ثانیه فقط یک حداقل است و برای تصمیم‌گیری واقعاً کافی نیست؛ اما یک کار را خوب انجام می‌دهد: تصمیم را از بخش هیجانی مغز، «سیستم لیمبیک» (limbic system) که کارش واکنش سریع، عادت و احساس است، به سمت «لوب پیشانی» (frontal lobe) می‌برد که مسئول فکر کردن به علت و نتیجه است.
