بیشتر آسیبهای دنیای دیجیتال نه از بیاحتیاطی، که از ندانستن چند نکتهی ساده میآیند. چهار پرسشی که بیش از همه از ما پرسیده میشود، اینهاست.
؟
از من کلاهبرداری شده، از کجا شکایت کنم؟
اولین کار، متوقفکردن ضرر است: مسدودکردن کارت بانکی و تغییر رمزهایی که ممکن است لو رفته باشند. بعد باید مدرک جمع کنید (رسید تراکنش، اسکرینشات گفتگو و شمارهی طرف مقابل) چون شکایت بدون سند به جایی نمیرسد. مسیر رسمی ثبت شکایت هم از سامانهی دادستانی و پلیس فتا میگذرد. همهی اینها با ترتیب درست در نسخهی «فکر میکنم از من کلاهبرداری شده است» آمده است.
؟
پیامک جعلی و فیشینگ را چطور تشخیص بدهم؟
نشانهها معمولاً تکراریاند: فوریت ساختگی («تا ۷۲ ساعت»)، لینکی که دامنهاش با سازمان واقعی فرق دارد، درخواست اطلاعات کارت یا کد تأیید، و گاهی سرشمارهای که بهنظر معتبر میآید اما جعل شده است. مهمتر از تشخیص، این است که بدانید بعد از کلیک چه باید کرد، و اینکه کد تأیید پیامکی را در هیچ شرایطی برای کسی نفرستید.
؟
گوشی یا حسابم هک شده، از کجا بفهمم؟
ورودهای ناشناس به حساب، نشستهای فعال ناآشنا، مصرف غیرعادی باتری و اینترنت، و اپهایی که خودتان نصب نکردهاید از نشانههای رایجاند. راهحل همیشه یکی است: خروج از همهی نشستها، تغییر رمز از دستگاهی امن، و روشنکردن ورود دومرحلهای با اپلیکیشن احراز هویت بهجای رمز پیامکی.
؟
بیعانه بدهم یا ندهم؟
پرتکرارترین کلاهبرداری معاملات دستدوم در ایران دقیقاً همینجاست: فروشندهای که وجود ندارد، رسید پرداختی که با نرمافزار ساخته شده، یا کالایی که با نمونهی مشابه عوض میشود. قاعدهی ساده این است که پیش از دیدن کالا و احراز هویت فروشنده، پول جابهجا نشود.