نوشدارو | آگاهی در جهان دیجیتال

بدافزار «مانیک» با لایه‌ای نامرئی روی صفحه‌کلید رمز شما را ثبت می‌کند و اگر گوشی آفلاین باشد، داده‌ها را با بلوتوث به گوشی‌های آلوده‌ی اطراف می‌سپارد.

هر دو نیمه‌ی جمله‌ی «هوش مصنوعی فقط یک ابزار است؛ مهم نحوه‌ی استفاده است» گمراه‌کننده است. با آزمون کوه و جدول بفهمید کدام سختی را می‌شود به ماشین سپرد.

همتا با وعده‌ی مقابله با سرقت گوشی آمد؛ اما امروز فقط درگاه رجیستری و عوارض گمرکی است. ببینید سامانه‌های مشابه در دنیا برای مال‌باخته‌ها چه می‌کنند.

رمزها را عوض کرد و خیالش راحت شد؛ چند شب بعد ایمیل آنتروپیک رسید: هکر با کوکی دزدیده‌شده هنوز در حساب کلود او بود.

حتی با HTTPS، اپراتور اینترنت می‌داند به چه سایت‌هایی سر می‌زنید؛ اندروید ۱۷ با استاندارد ECH همین نام را رمز می‌کند و 2G را هم پیش‌فرض خاموش می‌کند.

ارتباط میان گشت‌وگذار در شبکه‌های اجتماعی و احساس افسردگی، با عبور از مرز دو و نیم ساعت در روز به‌شکل معناداری پررنگ‌تر می‌شود…

سرعت هوش مصنوعی در تولید کد وسوسه‌انگیز است؛ اما همان سرعت می‌تواند بنیان‌گذار استارتاپ را به چرخه‌ای از فرسودگی شغلی و بدهی فنی بکشاند.

نات‌پِتیا خودش را باج‌افزار جا زد، اما هدفش پول گرفتن نبود؛ این بدافزار برای نابودی ساخته شد و نتیجه‌اش یکی از پرهزینه‌ترین حملات سایبری تاریخ بود.

جریمه‌های سنگین شرکت‌هایی مثل تیک‌تاک، یوتیوب و آمازون نشان می‌دهد حفاظت از داده کودکان را نمی‌توان فقط به تصمیم خود پلتفرم‌ها سپرد…

کلاهبرداری ممکن است در چند دقیقه تمام شود، اما خشم، شرم و بی‌اعتمادی بعدش می‌تواند هفته‌ها بماند؛ این مطلب درباره همان بخش کمتر دیده‌شده ماجراست.

هرچه ایجنت‌های هوش مصنوعی دسترسی بیشتری پیدا می‌کنند، اهمیت لایه‌ای که این دسترسی‌ها را کنترل می‌کند بیشتر می‌شود؛ نام این لایه‌ی کنترل دسترسی، «هارنس» است.

هکرها و مجرمان سایبری همیشه به دنبال نفوذ به جدیدترین سیستم‌ها هستند. به همین دلیل، گاهی استفاده از فناوری‌های قدیمی شما را از تیررس آن‌ها دور نگه می‌دارد.