زندگی مدرن به اندازهی کافی سخت است. حالا به این سختی، ابزارهای هوشمندی که مدام حواسمان را پرت میکنند، کلاهبردارهای آنلاینی که در کمین هستند و شبکههایی اجتماعی که آرامش را از ما میگیرند را هم اضافه کنید. در چنین شرایطی منتظریم تا یک متخصص علوم اعصاب یا پژوهشگر فناوری به ما بگوید چطور مشکلاتمان را حل کنیم.
اما گاهی بهترین راهکارها متعلق به گذشتهاند.
«ویلیام جیمز»، که علم روانشناسی آمریکا را پایهگذاری کرد، ایدههایی دارد که برای دنیای دیجیتال امروز ما مفید است. او در قرن نوزدهم متوجه شد که یک زندگی بهتر و امنتر، با منتظر ماندن برای تغییر شرایط ساخته نمیشود، بلکه با اقدام کردن، انتخاب کردن و گاهی با دستورِ سکوت دادن به نیمی از افکار مزاحم مغز ساخته میشود.
در ادامه شش قانون از او را میخوانیم و بررسی میکنیم که چگونه این قوانین میتوانند از سلامت روان ما در فضای مجازی محافظت کنند.
۱. همین حالا اقدام کنید؛ منتظر انگیزه نمانید
بسیاری از ما منتظریم تا روزی انگیزه از راه برسد و را به حرکت وادارمان کند. اما ویلیام جیمز معتقد بود این رابطه برعکس است. به گفتهی او، ما خوشحال نیستیم چون میخندیم، بلکه با خندیدن احساس شادی میکنیم.
مشکل این نیست که هنوز احساس درستی ندارید؛ مشکل این است که اجازه دادهاید احساسات فعلیتان درباره کارهای آینده تصمیم بگیرند. اگر حال ورزش کردن ندارید، بهجای تحلیل شرایط خود، کفشهایتان را بپوشید و شروع کنید. عمل کردن به ذهن پیام میدهد که زمان حرکت فرا رسیده است.
شخصیت ما از طریق رفتارهایمان شکل میگیرد. گاهی لازم است مانند فردی رفتار کنیم که دوست داریم به او تبدیل شویم. احساسات، بعداً خود را با این رفتارها هماهنگ خواهند کرد.
۲. عزت نفس یک کسر ریاضی است؛ کمتر بخواهید
عزت نفس فقط به این معنا نیست که چقدر در زندگی دستاورد دارید؛ بلکه نتیجهی مقایسهی دستاوردهای شما با انتظاراتی است که از خودتان دارید. فردی با دستاوردهای متوسط و انتظارات منطقی میتواند کاملاً خوشحال باشد. در مقابل، فردی با موفقیتهای بزرگ اما انتظارات دستنیافتنی، ممکن است همیشه احساس بدبختی کند.
اگر عزت نفس پایینی دارید، یک راه این است که بیشتر تلاش کنید. اما جیمز راهکار دوم و هوشمندانهتری هم دارد: «انتظارات خود را پایین بیاورید. دست از این تصور بردارید که موظف هستید در هر کاری بهترین و بینقصترین باشید.»
ما عادت نکردهایم کسی به ما بگوید «کمتر بخواه». جامعه به ما یاد داده است که برای ارزشمند بودن باید مدام بیشتر بخواهیم و بیشتر برنده شویم. منظور تسلیم شدن نیست؛ باید به انتظاراتمان دقت کنیم و بپرسیم آیا این خواستهها واقعاً متعلق به خود ما هستند یا از بیرون به ما تحمیل شدهاند؟
بسیاری از بلندپروازیهای ما در واقع سرپوشی بر احساس ناامنی درونی ما هستند. گاهی تلاش میکنیم در یک رقابت خیالی با آدمهایی پیروز شویم که حتی دیگر در زندگی ما حضور ندارند.
روی کاغذ آوردنِ اهداف بسیار کمککننده است. یک انتظار دستنیافتنی در ذهن ما شبیه به سرنوشتی حتمی به نظر میرسد، اما وقتی آن را روی کاغذ مینویسیم، گاهی شبیه به آرزوهای کودکی است که شنل قهرمانان را پوشیده و میخواهد پرواز کند! از خود بپرسید: آیا برای داشتن یک زندگی خوب، واقعاً به همهی اینها نیاز دارم؟
۳. پیش از رسیدن توفان، آمادهی آن باشید
یکی از توصیههای جالب جیمز این است که هر یک یا دو روز در میان، کاری را فقط به این دلیل انجام دهید که ترجیح میدادید انجامش ندهید!
به زبان سادهتر، هر روز یک کار نسبتاً ناخوشایند انجام دهید. بهجای آسانسور از پلهها بروید. به جای سرگرم شدن با صفحهنمایش موبایل، چند دقیقه بیحوصلگی را تحمل کنید.
احتمالاً میپرسید چرا باید این کار را بکنم؟ هیچکس دوست ندارد به گذشته برگردد و بهجای آب لولهکشی، از چاه آب بکشد. اما بین لذت بردن از آسایش و وابسته شدن به آن تفاوت بزرگی وجود دارد. اگر به راحتی وابسته شوید، شکننده خواهید شد.
باید گاهی به محدودیتهای خود فشار بیاورید تا ظرفیت تحملتان بالا برود. این کار درست شبیه پرداخت حق بیمه است. شما حق بیمه را زمانی میپردازید که در سلامت کامل هستید تا اگر روزی حادثهای رخ داد، همهچیز را از دست ندهید. شخصیت و اراده شما هم دقیقاً ساز و کار مشابهی دارد و باید برای روزهای سخت، از قبل آبدیده شود.
۴. خِرَد یعنی بدانیم چه چیزی را نادیده بگیریم
بخش بزرگی از خرد، «توانایی حذف کردن» است؛ یعنی اجازه ندهیم اطلاعات بیاهمیت، راه رسیدن به مسائل مهم را سد کنند. باید پیش از آنکه ذهنمان تبدیل به یک اتوبان پرترافیک شود، ورودیهای آن را فیلتر کنیم.
اگر دائماً زمان و توجه خود را به گلایهها، اخبار زرد و حاشیههای فضای مجازی اختصاص دهیم، تعجبی نخواهد داشت اگر ذهن شبیه به یک زبالهدان شود. زندگی ما از همان چیزهایی ساخته میشود که آگاهی و توجهمان را به آنها معطوف میکنیم. آنچه را اجازه میدهید وارد ذهنتان شود، با دقت انتخاب کنید و بقیه را دور بریزید.
۵. کارهای روزمره را خودکار کنید تا ذهن برای امور مهم آزاد باشد
هرچه بتوانیم جزئیات بیشتری از زندگی روزمره را به عادتهای خودکار بسپاریم، ذهن ما برای انجام کارهای مهمتر، آزادتر میشود.
منظور این نیست که بخشهای لذتبخش زندگی را مثل یک ربات پیش ببریم. هدف این است که از هدر رفتن انرژیِ مغز برای تصمیمگیریهای پیشپاافتاده جلوگیری کنیم. دیگر نباید انرژی خود را صرف پرسشهایی مانند «کلیدم کجاست؟»، «امروز چه بپوشم؟» یا «چه غذایی بخورم؟» بکنید.
برای این مسائل روزمره، پیشفرضهایی تعیین کنید، به شکل یک عادت آنها را انجام دهید و دیگر به آنها فکر نکنید. انضباط شخصی همان سیستمی است که ما برای خودمان میسازیم تا دیگر نیازی به فکر کردنهای تکراری نداشته باشیم.
۶. فقط به نتیجه نگاه نکنید؛ به تلاش خود نیز اهمیت دهید
دنیای مشاغل مدرن، انسانها را براساس نتایج و خروجیها میسنجد. هر چیزی که قابل اندازهگیری نباشد، بیارزش تلقی میشود. اما ما در زندگی شخصی باید بیشتر روی «تلاشهایمان» تمرکز کنیم تا صرفاً نتایجی که به دست میآیند.
پیامهای جامعه امروزی معمولاً دو حالت دارند: یا میگویند شما صددرصد مسئول همهچیز هستید (حتی شانس و شرایط محیطی)، یا میگویند شما هیچ کنترلی ندارید و بهتر است روی تخت دراز بکشید و فقط در شبکههای اجتماعی چرخ بزنید!
شرایط بیرونی مهم است، اما تلاش شما هم به همان اندازه ارزشمند است. این دیدگاه به ما کمک میکند با خودمان و دیگران مهربانتر باشیم. وقتی یاد بگیریم تلاش را ملاک قرار دهیم، با هر شکستی احساس بیارزشی نمیکنیم.
آدرس مطلب: https://nooshdaroo.ir/digital-literacy/william-james-6-tips-for-digital-wellbeing/
