اینترنت جزو حقوق اصلی و ضروری است. یک «زیرساخت» است؛ مثل آب، برق و جاده. قطع اینترنت هم فقط به این معنی نیست که نمی‌توانیم اینستاگرام را باز کنیم و حوصله‌مان سر می‌رود، بلکه به این معنی است که اقتصاد، صنعت، آموزش و حتی سلامت‌مان به خطر می‌افتد.
یک برداشت نادرست اما رایج این است که آسیب فقط در پی «قطع کامل» اینترنت رخ می‌دهد و مادامی که اینترنتِ به‌اصطلاح «داخلی» وجود داشته باشد، مشکل چندان بزرگ نیست. قبل از ادامه بحث، ضروری است اشاره کنیم که عبارت «اینترنت داخلی» از بیخ صحیح نیست و وضعیت فعلی عملاً یک‌جور «شبکه محدود داخلی» است که اصلاً در تعریف اینترنت نمی‌گنجد.
در کنارش اختلال، کاهش سرعت و ناپایداری هم داریم که خود آنها هم بسیار مخرب‌‌اند. چرا؟ چون کسب‌وکار‌ها هنوز هزینه می‌دهند (حقوق، اجاره و چک‌های عقب‌افتاده)، اما مسیرهای درآمدزایی بسته یا غیرقابل پیش‌بینی شده‌اند. همین فرسایش آهسته و پیوسته، مشاغل و اقتصاد را بی‌سر و صدا نابود میکند.
