همه مطالب

«یک ویدئوی خنده‌دار دیدم، بلند خندیدم و بعد از خودم خجالت کشیدم. با این اوضاع؟» اگر این جمله آشناست، تنها نیستید. فید همه ما این روزها پر از خبرهایی است که هر روز حال آدم را پایین می‌کشد، و در این میان، خندیدن به یک گربه یا گوش دادن به یک موسیقی شاد حسی شبیه به خیانت ایجاد می‌کند! اینجا می‌خواهیم اسم آن حس را بگوییم و نشان بدهیم که چرا اشتباه می‌کنیم، و بعد در عمل بگوییم که چطور گوشی را از دستگاه تولید حال بد، به یک ذخیره‌ی کوچک حال خوب تبدیل کنیم.

روان‌شناسان به این حس «گناه از شادی» یا شکل سبک‌تر «گناه بازمانده» می‌گویند (قبلا در نوشدارو در موردش صحبت کرده‌ایم): وقتی دیگران رنج می‌کشند، حال خوب خودمان بی‌انصافی به نظر می‌رسد. این حس از جای خوبی می‌آید، از همدلی، ولی یک فرض پنهان غلط دارد: این‌که انگار حال بد من، بار کسی را سبک می‌کند. اما در واقع نمی‌کند. آدمی که خودش ته کشیده، برای خانواده، همکار و دوستی که به او تکیه کرده‌اند چیزی ندارد.

پژوهش‌های تاب‌آوری همین را می‌گوید. در مجموعه مطالعاتی که سال ۲۰۰۴ منتشر شد، پژوهشگران دیدند آدم‌های تاب‌آور جادویی ندارند؛ فقط در میانه استرس، هیجان‌های مثبت کوچک را بیشتر تجربه می‌کنند و همین باعث می‌شود بدن‌شان بعد از یک تجربه منفی، زودتر به حالت عادی برگردد (ضربان قلب و فشار خون، سریع‌تر آرام می‌شد) و در شرایط بد، معنایی برای ادامه دادن پیدا کنند. نظریه پشت این یافته، «گسترش و ساختن» (Broaden-and-Build)، می‌گوید هیجان مثبت فقط یک حس خوشایند گذرا نیست؛ ذخیره‌ای است که برای روزهای سخت خرج می‌شود. درست مثل پاوربانکی که در روزهای برق‌دار شارژ می‌کنید تا در شب خاموشی کار کند.

شاید تصور کنید شبکه‌های بزرگ و خشن تبهکاری فقط در کار قاچاق یا سرقت مسلحانه هستند، اما یکی از خطرناک‌ترین گروه‌های مافیایی جهان، درآمدش را از طریق بازی با احساسات مردم در اینترنت به دست می‌آورد. به‌تازگی پنج متهم به رهبری گروه مخوفی به نام «تبر سیاه» (Black Axe) به اتهام کلاهبرداری و پول‌شویی برای محاکمه به آمریکا تحویل داده شده‌اند.

اعضای این شبکه از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱، با ساختن هویت‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی و سایت‌های دوست‌یابی، خود را به عنوان شریک عاطفی جا می‌زدند. آن‌ها پس از جلب اعتماد، با داستان‌هایی مانند سرقت وسایل، خرابی تجهیزات یک پروژه ساختمانی یا نیاز به پرداخت مالیات و هزینه حقوقی، درخواست پول، گوشی و لپ‌تاپ می‌کردند.

اما ماجرا فقط به فریب و کلاهبرداری ختم نمی‌شد. دادستانی می‌گوید در بعضی موارد، هنگامی که قربانی برای پرداخت تردید نشان می‌داد، او را به انتشار تصاویر خصوصی‌اش تهدید می‌کردند. برخی قربانیان نیز متقاعد شده بودند حساب بانکی باز کنند یا اجازه دهند حسابشان برای دریافت و انتقال پول استفاده شود.

ما سال‌ها عادت کرده بودیم که اینترنت و موتورهای جست‌وجو مثل یک کتابخانه‌ی دقیق و دائمی باشند؛ اما واقعیت این است که این فضا در حال تغییر است.
از یک طرف، هوش مصنوعی گاهی جواب‌های نادرست و یا اطلاعات ساختگی تحویل می‌دهد. از طرف دیگر، بسیاری از سایت‌ها، مقاله‌ها و اطلاعات قدیمی در حال پاک شدن از روی اینترنت هستند.

هم‌زمان، تلاش برای آلوده‌کردن منابع هوش مصنوعی نیز آغاز شده است. پژوهشگران نمونه‌هایی پیدا کرده‌اند که در آن شرکت‌ها یا صاحبان سایت‌ها محتوایی هدفمند منتشر می‌کنند تا محصولاتشان در پاسخ‌های هوش مصنوعی بالاتر از رقبا پیشنهاد شود. یعنی همان صفحات عمومی‌ای که این سیستم‌ها برای ساختن پاسخ می‌خوانند، می‌توانند عمداً دست‌کاری شوند.

این مطلب با نگاهی به تحلیل واس بِدنار در مجله The Walrus به خطری بزرگ‌تر از یک پاسخ اشتباه می‌پردازد: با حذف منابع اصلی و جایگزین‌شدن آن‌ها با خلاصه‌های هوش مصنوعی، هم حافظه اینترنت آسیب می‌بیند و هم تشخیص منشأ و اعتبار اطلاعات دشوارتر می‌شود.

روزهای آخر ماه است. حساب تقریباً خالی است و قسط عقب افتاده. پیامکی می‌رسد: «یارانه شما به دلیل عدم تأیید حساب قطع می‌شود. برای جلوگیری، همین حالا اطلاعات خود را تأیید کنید» و داخلش یک لینک است. دست ما، پیش از آن‌که مغز فرصت فکر کردن پیدا بکند، روی لینک می‌رود. این صحنه تصادفی نیست؛ زمان‌بندی، کلمه‌ها و لحن آن پیامک دقیقاً برای همین «لحظه‌ی خاص» طراحی شده.

در مطلب قبلی، رایج‌ترین روش‌های کلاهبرداری در روزهای بحران را فهرست کردیم. این‌بار سراغ چیزی می‌رویم که پشت همه آن روش‌ها مشترک است: چرا وقتی نگران و خسته‌ایم، همان پیامی که در یک روز آرام به آن می‌خندیدیم، ما را به کلیک وامی‌دارد؟ اگر این سازوکار را بشناسیم، کلاهبرداری بعدی را هم می‌شناسیم، حتی اگر اسمش هنوز اختراع نشده باشد.

تصور رایج این است که قربانی کلاهبرداری فردی کم‌اطلاع یا ساده‌لوح است. اما پژوهش‌ها چیز دیگری می‌گویند. در مطالعه‌ای از پژوهشگران دانشگاه استنفورد که سال ۲۰۱۸ در نشریه Psychology and Aging منتشر شد، در دو گروه سنی (۳۰ تا ۴۰ سال و ۶۵ تا ۸۵ سال) عمداً هیجان شدید ایجاد کردند؛ در بعضی شرکت‌کننده‌ها هیجان مثبت مثل شوق و در بعضی هیجان منفی مثل خشم. نتیجه در هر دو حالت یکی بود: کسانی که برانگیخته شده بودند، به‌طور معناداری بیشتر از گروه آرام تمایل داشتند کالای یک آگهی گمراه‌کننده را بخرند. سن هم فرقی نمی‌کرد؛ جوان‌ها به همان اندازه آسیب‌پذیر شده بودند. توصیه نویسندگان ساده و کاربردی بود: تصمیم‌های مالی را تا زمانی که آرام نشده‌اید عقب بیندازید.

بسیاری از ما تصور می‌کنیم وقتی با چت‌جی‌پی‌تی حرف می‌زنیم، فقط یک ماشین طرف صحبت ماست؛ اما به گزارش رسانه ۴۰۴ مدیا (404 Media)، اوپن‌ای‌آی صدها پیمانکار انسانی دارد که مکالمات واقعی کاربران را می‌خوانند و به پاسخ‌ها نمره می‌دهند تا مدل بهتر شود.

خطر اصلی اینجاست که بسیاری از کاربران از این چت‌بات به‌عنوان مشاور روان‌شناس، دستیار کاری یا حتی دوست دیجیتال استفاده می‌کنند و خصوصی‌ترین جزئیات زندگی‌شان را به آن می‌گویند. به گفته این رسانه، بعضی از این پیام‌ها نشان می‌دهد کاربر اصلاً انتظار ندارد انسانی آن‌ها را بخواند؛ چون از خود چت‌جی‌پی‌تی خواسته موضوع را پیش خودش نگه دارد.

اوپن‌ای‌آی می‌گوید پیش از رسیدن گفت‌وگوها به ارزیاب‌ها، از یک «فیلتر حریم خصوصی» (Privacy Filter) برای شناسایی و حذف اطلاعات شخصی استفاده می‌کند؛ بااین‌حال، پذیرفته که اطلاعات حساس ممکن است از آن عبور کنند. بالای بعضی مکالمات هم خلاصه‌ای از «حافظه» کاربر دیده می‌شود که گاهی محل زندگی و سابقه درخواست‌های او را نشان می‌دهد.

موبایل از دست‌تان افتاده و صفحه‌اش ترک برداشته، یا باتری‌اش دیگر تا ظهر هم دوام نمی‌آورد. در بیشتر کشورها پاسخ این سؤال یک حساب سرانگشتی است: اگر هزینه تعمیر، کمتر از ۳۰ درصد ارزش روز تلفن هوشمند باشد و قصد دارید دست‌کم یک سال دیگر از آن استفاده کنید، تعمیر کنید؛ اما این حساب در ایران ۱۴۰۵ با جای دیگر دنیا فرق دارد، چون هم صورت کسر و هم مخرج آن هر هفته جابه‌جا می‌شود!

سه اتفاق هم‌زمان، تصمیم تعمیر یا تعویض را برای کاربر ایرانی سخت‌تر از همیشه کرده است.

نتیجه این وضعیت را تعمیرکارها زودتر از همه دیده‌اند: گزارش‌ها از رشد تقاضا برای تعمیر و خرید گوشی دست‌دوم حکایت دارد. مردم تلفن هوشمند قدیمی را نگه می‌دارند، چون تلفن هوشمند نو از دسترس خارج شده است.

اگر هوش مصنوعی بتواند نسخه‌ای باهوش‌تر از خودش بسازد، آیا انسان همچنان کنترل اوضاع را در دست خواهد داشت؟ همین پرسش باعث شده بعضی از پژوهشگران شرکت‌های بزرگ نگران شوند و حتی از شغلشان استعفا بدهند.

ریشاب جین در گوگل دیپ‌مایند روی ساخت مدل‌های جدید هوش مصنوعی کار می‌کرد؛ اما اوایل امسال، چیزی در کارش نگرانش کرد: احساس می‌کرد هرچه سرعت پیشرفت بیشتر می‌شود، نقش انسان در فهمیدن و کنترل‌کردن آنچه ساخته می‌شود، کمتر می‌شود.

ماجرا از یک روش ظاهراً مفید شروع می‌شد. او و همکارانش از هوش مصنوعی برای نوشتن کد و سرعت‌دادن به ساخت نسل بعدی همین فناوری کمک می‌گرفتند؛ اما جین به پیامد احتمالی این کار فکر می‌کرد: اگر روزی هوش مصنوعی بخش عمده ساخت نسل بعدی خودش را انجام دهد، ما چقدر از اتفاقات پشت صحنه سر درمی‌آوریم؟

تصور کنید سال‌ها پس‌اندازتان را برای خرید یک خانه خرج کرده‌اید، اما معامله را فقط با یک قولنامه عادی انجام داده‌اید. چند ماه بعد کسی با سند رسمی در دست، مدعی همان خانه می‌شود. تا دیروز راه شما دادگاه بود؛ از ۱ خرداد ۱۴۰۵ همان راه هم برای قولنامه‌های ثبت‌نشده کم‌کم بسته می‌شود.

«قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول» آمده تا قولنامه عادی را از دست کلاهبردار بگیرد؛ اما همین قانون قولنامه را از دست شما هم می‌گیرد، اگر ندانید چه چیزی را کجا و تا کی باید ثبت کنید. در این راهنما به زبان ساده می‌گوییم قانون چه می‌گوید، چه کسی باید چه کار کند و کجاها باید حواستان جمع باشد.

اگر فقط یک دقیقه وقت دارید، این پنج نکته را به خاطر بسپارید:

کیف پول‌های سخت‌افزاری به عنوان امن‌ترین ابزار برای نگهداری رمزارزها شناخته می‌شوند؛ اما امنیت زنجیره‌ی خدمات این شرکت‌ها موضوع دیگری است. شرکت «ترزور» (Trezor) برای دومین بار طی ماه‌های اخیر هشدار داد که به دلیل نفوذ سایبری به یکی از شرکت‌های واسطه، اطلاعات کاربرانش در معرض خطر قرار گرفته است.

این حمله از طریق نفوذ به شرکت «بروو» (Brevo) صورت گرفت؛ پلتفرم ارائه‌دهنده خدمات بازاریابی و ایمیل که ترزور از آن برای ارسال خبرنامه‌ به کاربرانش استفاده می‌کند. طبق اعلام شرکت بروو، هکرها با سوءاستفاده از یک نقص دسترسی توانستند به ۱۳۸ حساب کاربری در این سرویس رخنه کنند و ۳۴۷ هزار ایمیل فیشینگ برای مشتریان ترزور بفرستند.

ایمیل جعلی با عنوان «هشدار امنیتی حیاتی: آسیب‌پذیری آنتروپی STM32» ارسال شده و مدعی بود که نقصی در ریزکنترلر دستگاه، عبارت بازیابی کاربران را در معرض حدس‌زدن قرار داده و برای رفع آن باید فوراً برنامه‌ای را نصب کنند.

وقتی که از VPN استفاده می‌کنیم، تصورمان این است که آی‌پی واقعی ما مشخص نیست. اما قبلا در نوشدارو گفته‌ایم که راهکارها مختلفی برای کشف آی‌پی‌ واقعی وجود دارد که سایت‌های مختلف از آن استفاده می‌کنند. حالا یک یافته تازه نشان می‌دهد که در اندروید، هر اپلیکیشن به ظاهر بی‌خطری که روی گوشی‌تان نصب کرده‌اید می‌تواند بی‌سروصدا آی‌پی واقعی شما را به سروری که خودش انتخاب می‌کند بفرستد، حتی زمانی که VPN وصل است و حتی هنگامی که گزینه «مسدود کردن همه اتصال‌های بدون VPN» هم فعال باشد!

شرکت مولواد (Mullvad)، گزارش داده که یک پژوهشگر امنیتی راه تازه‌ای برای نشت ترافیک در سیستم‌عامل اندروید کشف کرده: با این روش، یک اپلیکیشن (که می‌تواند هر اپلیکیشن به ظاهر بی‌خطری باشد) می‌تواند بسته‌هایی را بیرون از تونل VPN بفرستد و در نتیجه آی‌پی واقعی دستگاه را روی اینترنت آشکار کند.

نکته مهم این است که اپلیکیشن برای این کار به هیچ مجوز خاصی نیاز ندارد. یعنی لازم نیست هنگام نصب چیزی از شما بپرسد یا دسترسی مشکوکی بگیرد؛ همین که روی گوشی نصب و اجرا شود کافی است.

تاکسی‌های بدون راننده مدت‌ها است که به صورت آزمایشی در برخی شهرهای آمریکا مورد استفاده قرار می‌گیرند. حالا اتفاق جدیدی رخ داده که نشان می‌دهد این ماشین‌ها می‌توانند به عنوان ابزار نظارتی هم استفاده شوند.

دو نوجوان در سانفرانسیسکو سوار تاکسی خودران «ویمو» شده بودند، که ماشین وسط راه کنار کشید، به پلیس زنگ زد و منتظر ماند تا پلیس از راه برسد!

به گفته‌ی پلیس، داخل خودرو یک سلاح، مقداری ماده‌ی مشکوک به ماری‌جوانا و اسپری فلفل پیدا شد.

همه‌ی ما سال‌هاست درباره‌ی ورود آخرالزمانی هوش مصنوعی به بازار کار، داستان‌ها شنیده‌ایم؛ از روزی که ربات‌ها ناگهان از دوردست‌ها ظاهر می‌شوند و همه‌ی ما را از کار بیکار می‌کنند. اما داده‌های جدید، تصویر متفاوتی را نشان می‌دهند!

بر اساس جدیدترین پژوهش آزمایشگاه اقتصاد دیجیتال دانشگاه استنفورد، تصویر واقعی تغییرات بازار کار به این شکل است: هوش مصنوعی، شاغلان را بیکار نکرده است، بلکه سنگی بزرگ بر سر راه ورود تازه‌کارها به بازار کار شده است.

سطح اشتغال جوانان ۲۲ الی ۲۵ سال در مشاغلی که رویارویی زیادی با هوش مصنوعی دارند، ۱۹ درصد کمتر از مشاغلی است که خیلی با این فناوری درگیر نیستند. این عدد، سال قبل ۱۳ درصد بود و دارد به سرعت رشد می‌کند.

اگر این روزها پای صحبت نوجوانان بنشینید، احتمالاً کلمات عجیبی می‌شنوید که هیچ معنایی برایتان ندارند. اینترنت، بازی‌های ویدیویی و حالا هوش مصنوعی در حال خلق یک زبان کاملاً جدید و گاهی بی‌سر و ته هستند! این کلمات بازتابی از دنیایی محسوب می‌شوند که نسل جدید در آن زندگی می‌کند.

بسیاری از والدین با دیدن این کلمات نگران می‌شوند که مبادا فرزندشان درگیر گروه‌های خطرناک یا محتوای نامناسب شده باشد. واقعیت این است که بخش بزرگی از این کلمات، فقط اقتضای سن و تلاش برای ساختن یک هویت مستقل گروهی است؛ اما در میان همین کلمات، اصطلاحاتی وجود دارند که نشان‌دهنده‌ی تغییرات عمیق در فرهنگ دیجیتال، مواجهه با هوش مصنوعی یا تلاش برای دور زدن قوانین پلتفرم‌ها هستند.

برای اینکه بتوانید درک بهتری از جهان دیجیتال امروز داشته باشید، در نوشدارو این واژه‌های نوظهور را در چند دسته بررسی کرده‌ایم:

حفظ کردن ده‌ها رمز عبور پیچیده برای حساب‌های مختلف تقریباً غیرممکن است و به همین دلیل برنامه‌های مدیریت رمز عبور به یک ضرورت تبدیل شده‌اند؛ اما تا امروز، اگر می‌خواستید برنامه خود را عوض کنید، مجبور بودید آن‌ها را در یک فایل متنی ساده (CSV) و بدون رمزنگاری دانلود کنید که باعث می‌شد اطلاعات شما در قالب یک فایل رمزنگاری‌نشده و بدون محافظت روی دستگاه قرار بگیرد.

مشکل بزرگ‌تر مربوط به فناوری جدیدتر یعنی «کلیدهای عبور» (Passkeys) بود که اصلاً قابلیت جابه‌جایی نداشتند. اگر می‌خواستید برنامه مدیریت رمز خود را عوض کنید، باید این کلیدها را برای تک‌تک سایت‌ها و برنامه‌ها از نو می‌ساختید، اما اکنون گوگل روش بسیار امن‌تری را برای کاربران اندروید معرفی کرده است.

با این قابلیت جدید، می‌توانید رمزهای عبور و Passkeyهای خود را مستقیماً و بدون نیاز به دانلود هیچ فایلی، از یک مدیر رمز به مدیر رمزی دیگر منتقل کنید و خیالتان از بابت امنیت اطلاعاتتان کاملاً راحت باشد.

وقتی کودکی را به مدرسه یا زمین بازی می‌فرستیم، از او یا والدینش انتظار نداریم پیچ‌های وسایل بازی را بررسی کنند یا از ایمنی ساختمان مطمئن شوند؛ این محیط باید از ابتدا براساس استانداردهای ایمنی ساخته شده باشد؛ اما در شبکه‌های اجتماعی، هنوز بخش بزرگی از مسئولیت حفاظت از نوجوان بر دوش خود او و خانواده‌اش گذاشته می‌شود.

سه پژوهشگر در یادداشتی تحلیلی در JAMA Network Open استدلال می‌کنند که توصیه‌هایی مانند «زمان استفاده فرزندتان را کنترل کنید» یا «مراقب محتوایی که می‌بیند باشید» کافی نیست. والدین می‌توانند برای استفاده از گوشی محدودیت بگذارند، اما نمی‌توانند الگوریتم پیشنهاد محتوا، اسکرول بی‌پایان یا سازوکاری را تغییر دهند که با هر لایک و توقف کاربر، او را بهتر می‌شناسد و مدت بیشتری در برنامه نگه می‌دارد.

در آمریکا، شماری از قوانین ایالتی کوشیده‌اند شبکه‌های اجتماعی را به فعال‌کردن تنظیمات ایمن‌تر برای نوجوانان وادار کنند؛ اما بعضی شرکت‌ها و گروه‌های وابسته به صنعت فناوری در دادگاه با این قوانین مقابله کرده‌اند.

وقتی یک کیف پول رمزارزی «غیر امانی» می‌سازید، برنامه فهرستی از ۱۲ یا ۲۴ کلمه را به‌عنوان «عبارت بازیابی» (Seed Phrase) به شما نشان می‌دهد و می‌خواهد آن را یادداشت کنید. اکثر کاربران این مرحله را سریع پشت سر می‌گذارند؛ اما همین چند دقیقه مهم‌ترین تصمیم امنیتی در استفاده از کیف پول است.

در ادامه به شما می‌گوییم عبارت بازیابی را باید کجا و چطور ذخیره کنید تا همیشه در امان باشد. همچنین نگاهی به اشتباهات مرگبار کاربران می‌اندازیم تا از آن‌ها دور بمانید.

عبارت بازیابی فهرستی از ۱۲ یا ۲۴ کلمه‌ی تصادفی انگلیسی است که موقع ساخت کیف پول ارز دیجیتال ساخته می‌شود و برای هر کیف پول دیجیتال منحصربه‌فرد است. این عبارت تمام دارایی، کلیدهای خصوصی و آدرس‌های شما را بازتولید می‌کند.

وقتی برنامه‌ای را از گوگل‌پلی دانلود می‌کنیم، معمولاً برای اطمینان از سلامت آن به ستاره‌ها و نظرات کاربران دیگر نگاه می‌کنیم. اما کلاهبرداران راهی پیدا کرده‌اند تا این سیستم هشداردهنده را دور بزنند و برنامه‌های فریبنده‌شان را بدون هیچ نظر منفی یا امتیازی در فروشگاه نگه دارند.

آن‌ها از قابلیتی در گوگل‌پلی به نام «دسترسی زودهنگام» (Early Access) سوءاستفاده می‌کنند. گوگل این بخش را ساخته تا برنامه‌نویسان نسخه‌های آزمایشی خود را منتشر کنند، اما یک قانون مهم در آن وجود دارد: کاربران نمی‌توانند برای این برنامه‌ها نظر عمومی یا ستاره ثبت کنند. همین قانون ساده، اکنون به بهشت کلاهبرداران تبدیل شده است.

اپل ساعاتی پیش از ساعت‌های هوشمند «اپل واچ سری ۱۲» و «اولترا ۴» رونمایی کرد که به مجموعه‌ای از قابلیت‌های شنیداری مجهز شده‌اند که با دریافت صدای محیط کار می‌کنند.

اپل از همین حالا تلاش کرده جلوی این حس را بگیرد که «دیوارها گوش دارند!». بر اساس گزارشی که این شرکت با رسانه «وایرد» به اشتراک گذاشته، این قابلیت‌ها هیچ فایل صوتی ایجاد یا ذخیره نمی‌کنند و صدای خامی که پردازش می‌شود، برای سیستم‌عامل، اپلیکیشن‌ها، کاربر و حتی خود اپل غیرقابل دسترس است.

منطق طراحی اپل بنا بر توضیح خودش، این است که همه چیز روی خود دستگاه پردازش شود و اگر چیزی به سرور پردازش ابری خصوصی فرستاده می‌شود، فایل صوتی خام نباشد. پایه‌ی این طراحی تراشه‌ی S11 و بخشی از حافظه‌ی آن است که اپل آن را Secure Exclave می‌نامد: یک فضای جداشده که بقیه‌ی سیستم‌عامل به آن دسترسی ندارد و داده‌ی سنسورها از جمله صدا همان‌جا نگه داشته و پردازش می‌شود.

اگر گوشی اندرویدی دارید، به‌روزرسانی امنیتی این ماه را جدی بگیرید. گوگل روز گذشته، پس از دو ماه که بولتن‌های امنیتی اندروید هیچ وصله‌ای نداشتند، یک‌باره ۱۸۰ نقص را برطرف کرده که خطرناک‌ترین آن‌ها می‌توانست بدون هیچ کلیک یا اقدامی از سوی شما، به مهاجم امکان اجرای کد روی گوشی بدهد.

یکی از مهم‌ترین موارد، نقصی در بخش ارتباط مستقیم وای‌فای اندروید ۱۶ و ۱۷ است. این آسیب‌پذیری می‌توانست به مهاجمی در محدوده نزدیک اجازه دهد بدون لمس اعلان یا بازکردن لینک توسط قربانی، کد مخرب اجرا کند. بااین‌حال، جزئیات منتشرشده نشان نمی‌دهد که صرف روشن‌بودن وای‌فای برای انجام حمله کافی بوده باشد.

برای دیدن تاریخ آخرین وصله امنیتی، طبق راهنمای رسمی گوگل مسیر زیر را باز کنید:

فرض کنید همکارتان می‌گوید: «می‌تونی این کار رو هم تا فردا انجام بدی؟» هنوز حتی برنامه‌تان را بررسی نکرده‌اید که می‌گویید: «آره، حتماً.» یا یک پیام ناراحت‌کننده دریافت می‌کنید و همان لحظه جواب می‌دهید. چند دقیقه بعد که آرام‌تر شدید، می‌بینید اگر کمی صبر می‌کردید، احتمالاً جور دیگری پاسخ می‌دادید.

ایده‌ی اصلیِ قانون «سه ثانیه مکث» همین‌ است. وقتی اتفاقی می‌افتد، لازم نیست پاسخ ما همیشه فوری باشد. کمی وقفه می‌تواند به ما فرصت بدهد بفهمیم چه احساسی داریم، چه چیزی می‌خواهیم و آیا واکنش اولیه‌مان واقعاً همان چیزی است که می‌خواهیم انجام دهیم.

راستش را بخواهید، سه ثانیه فقط یک حداقل است و برای تصمیم‌گیری واقعاً کافی نیست؛ اما یک کار را خوب انجام می‌دهد: تصمیم را از بخش هیجانی مغز، «سیستم لیمبیک» (limbic system) که کارش واکنش سریع، عادت و احساس است، به سمت «لوب پیشانی» (frontal lobe) می‌برد که مسئول فکر کردن به علت و نتیجه است.