بیورن روچ (Bjorn Roche) بیش از دو دهه تجربه در صنعت فناوری و برنامهنویسی دارد و در وبلاگ شخصی خود درباره مهندسی و مدیریت مینویسد. خلاصهای از مطلب جدید او را در نوشدارو میخوانید؛ با این هدف که نگاه تازهای در اختیار مدیران و برنامهنویسان حوزهی فناوری قرار دهد.
هوش مصنوعی بدون تردید سرعت کدنویسی را افزایش داده است؛ اما برخلاف تصور برخی مدیران، ساخت یک قابلیت آماده و قابلاعتماد برای یک «محصول واقعی» هنوز بهاندازه تولید یک نمونه اولیه سریع نیست. دلیل این تفاوت ساده است: بخش بزرگی از زمان مهندسان نرمافزار اصلاً صرف نوشتن کد نمیشود.
کدنویسی فقط بخشی از کار است
مهندسان، بهویژه نیروهای ارشد، ساعتهای زیادی را صرف فهم مسئله، طراحی معماری، بررسی کد دیگران، رفع خطا، آزمایش، استقرار، جلسات و تبدیل خواستههای مبهم به اقدامهای مشخص میکنند.
هوش مصنوعی در تولید کد پیشرفت چشمگیری داشته، اما هنوز در بسیاری از دیگر فعالیتها تأثیر محدودی دارد.
گاهی حتی استفاده نادرست از آن میتواند کار را کندتر کند. برای مثال، اسناد نیازمندی یا تیکتهایی که با هوش مصنوعی نوشته شدهاند، ممکن است بیشازحد طولانی و پرجزئیات باشند؛ درنتیجه، پیدا کردن نکات اصلی در آنها دشوارتر از یک متن کوتاه و دقیق انسانی میشود.
سود کمتر برای مهندسان ارشد
فرض کنیم یک مهندس ارشد پیش از دوران هوش مصنوعی، روزانه ۱٫۵ ساعت کد جدید مینوشت و اکنون همان کار را در نیم ساعت انجام میدهد. زمان مطالعه و اشکالزدایی نیز ممکن است از ۱٫۵ ساعت به یک ساعت کاهش پیدا کند. اما در سمت دیگر، بهدلیل افزایش حجم کد تولیدشده، زمان آزمایش و استقرار کمی بیشتر میشود.
در چنین سناریویی، مجموع کار روزانه از ۸ ساعت به حدود ۶ ساعت و ۴۵ دقیقه میرسد؛ یعنی فقط ۱٫۲۵ ساعت صرفهجویی یا حدود ۱۵ درصد افزایش بهرهوری. بنابراین حتی سه برابر شدن سرعت کدنویسی، کل عملکرد یک مهندس ارشد را لزوماً سه برابر نمیکند.
هوش مصنوعی بیشتر به تازهکارها کمک میکند
مهندسان تازهکار معمولاً زمان بیشتری را صرف نوشتن کد میکنند؛ همان بخشی که هوش مصنوعی بیشترین تأثیر را بر آن دارد. اگر زمان کدنویسی روزانه آنها از ۲٫۷۵ ساعت به یک ساعت کاهش یابد، مجموع کارشان میتواند از ۸ ساعت به حدود ۶ ساعت برسد؛ یعنی نزدیک به ۲۵ درصد بهبود.
ازاینرو، این ادعا که «دیگر به نیروهای تازهکار نیازی نداریم، چون هوش مصنوعی کارشان را انجام میدهد» چندان منطقی نیست.
اتفاقاً تازهکارها بیشترین ظرفیت را برای بهرهبرداری از هوش مصنوعی دارند؛ بهخصوص اگر از آن بهعنوان ابزار یادگیری استفاده کنند، نه دستیاری که بدون فکر هر کاری را انجام میدهد.
کدنویسی خوب، شرط ورود است
ارزش واقعی یک مهندس تنها به سرعت کدنویسی او وابسته نیست. توانایی تحلیل سیستمها، حل مسائل دشوار، همکاری با دیگران و تبدیل نیازهای مبهم به برنامهای اجرایی، بخشهای مهمتر این حرفهاند.
هوش مصنوعی به تکامل خود ادامه خواهد داد و احتمالاً فعالیتهای بیشتری را پوشش میدهد؛ اما در شرایط فعلی، نباید انتظار جهشهای افسانهای در بهرهوری داشت؛ بهویژه از مهندسان ارشدی که بخش عمده ارزشآفرینیشان فراتر از نوشتن کد است.
نظر شما در این مورد چیست؟
نظر بدهید
نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.