وقتی در شرایط اضطراری با اورژانس، پزشک یا یکی از نزدیکان خود تماس میگیرید، تکتک جملاتی که بیان میکنید مهماند و ترتیب گفتنشان مهمتر. بنابراین هدف شما این است که در ۳۰ ثانیه، سه چیز را بینقص منتقل کنید: آدرس دقیق، مشخصات بیمار و وضعیت حیاتی او.
قانون طلایی تماس: آدرس + مشخصات + وضعیت حیاتی
اگر بتوانید به سرعت و در سه جمله اطلاعات ضروری را منتقل کنید، شانس اینکه تیم اورژانس سریعتر اعزام شود و راهنمایی موثرتری از اپراتور بگیرید، بالاتر میرود.
۱. آدرس دقیق
پیش از هر چیز، باید آدرس را دقیق و با جزییات کامل بگویید:
«من در [منطقه/محله]، [خیابان]، [کوچه/پلاک]، [طبقه/واحد] هستم.»
برای کمک به اپراتور، میتوانید اطلاعات هرچه بیشتر به او بدهید:
«روبهروی [فروشگاه، پاساژ، ایستگاه اتوبوس و…]» یا «شماره تماس من: [شماره تلفن]».
۲. مشخصات بیمار
بعد باید آنچه میبینید را به دقت توصیف کنید:
«یک [خانم/آقا] حدوداً [سن تقریبی] ساله، دچار [مشکل: بیهوشی/درد قفسه سینه/تنگی نفس/خونریزی/تشنج/تصادف و…] شده.»
۳. وضعیت حیاتی و خطرات
بعد باید وضعیت حیاتی شخص را به خوبی توصیف کنید:
«الان هوشیار [هست/نیست]، نفس [میکشد/نمیکشد/برایش دشوار شده]، خونریزی شدید [دارد/ندارد]. اتفاق [چند دقیقه پیش] افتاده است.»
در ادامه میتوانید کارهایی که برای کمک به بیمار انجام دادهاید را هم توصیف کنید، برای مثال:
- «داریم فشار مستقیم روی خونریزی میگذاریم.»
- «بیمار رو به پهلو برگردوندیم».
- «احیای قلبی رو شروع کردیم/نکردیم.»
به همین سادگی. اگر اپراتور سوالهای تکمیلی پرسید، تلاش کنید جوابهای کوتاه، سرراست و دقیق بدهید.
چند جملهی نمونه
اگر برایتان سوال شده که باید در سناریوهای مختلف دقیقاً چه گفت، مثالهای زیر را بخوانید:
سکته مغزی
«خانم ۶۵ ساله، صورتش کج شده، دست راستش ضعیف شده و حرفهای نامفهوم میزنه. از ۲۰ دقیقه پیش شروع شده.»
بیهوشی
«یک پسر نوجوان بیهوش شده و پاسخ نمیده. الان نفس میکشه. افتادنش رو دیدیم.»
خونریزی شدید
«آقای حدوداً ۴۰ ساله خونریزی شدید از [دست/سر/پا] داره. خون بند نمیاد. داریم با پارچه فشار مستقیم میدیم.»
چند اشتباه رایج که نباید تکرار کنید
- مکالمه را با توضیحات طولانی شروع نکنید. قبل از هر چیز لازم است آدرس را دقیق و واضح بگویید.
- اپراتور نیاز به اطلاعات کاربردی دارد و برای مثال گفتن اینکه «حالش خیلی بده!» کمکی به شرایط نمیکند.
- آدرس را به دقیقترین شکل ممکن ارائه کنید و نشانههایی بدهید که به راحتی قابل تشخیص باشند.
- تماس را زودتر از اپراتور قطع نکنید.
- و در آخر از اطرافیان بخواهید که صحنه را شلوغ نکنند و چند نفر به صورت همزمان حرف نزنند. سایر افراد میتوانند به کارهایی مانند کمک عملی و یا راهنمایی آمبولانس مشغول شوند.
در آخر
گفتگو با اپراتور اورژانس، مهارتیست که خیلی به ندرت به آن فکر میکنیم. اما درست زمانی نیاز به این مهارت داریم که احتمالاً شوکه شدهایم و باید در وضعیتی بسیار استرسآور، اطلاعات دقیق بدهیم. برای نهادینه کردن این توانایی، خوب است این مطلب را چندین بار بخوانید و موقعیتهای گوناگون را در ذهنتان مرور کنید.
